5 prototypes van elektrische stadsauto’s die een tweede kans verdienen

In 2009 presenteerde Renault het prototype van wat slechts een paar jaar later de Renault Twizy. Een elektrisch stedelijk voertuig ontworpen om de mobiliteit in grote steden te verbeteren.

We kwamen uit een tijd waarin het gebruikelijk was om geweldige ontmoetingen te hebben SUV, vaak bezet door een of twee passagiers, voor gewone dagelijkse stadsritten, van boodschappen doen tot het ophalen van de kinderen van school.

En er waren veel fabrikanten die op de een of andere manier de handschoen van de Twizy oppakten, met prototypes van elektrische auto's ontworpen voor de stad die precies dat bleven: prototypes.

Hier verzamelen we er zes (er waren er veel meer) die vanwege hun kenmerken wel eens een tweede kans zouden kunnen verdienen, net zoals de elektrische mobiliteit evolueert. Het is zelfs zeer waarschijnlijk dat we op korte termijn een heropleving zullen zien van het concept waarmee de Twizy begon, met de komst van een grote verscheidenheid aan voorstellen op de markt. Momenteel zijn er de Citroen AMI, Stoel Minimó of Eenheid één, zonder verder te gaan.

Laten we intussen eens kijken naar enkele van de conceptauto's die eenvoudige prototypes bleven, maar die vandaag de dag in de grote steden niet zouden misstaan.

Toyota i Road

Gepresenteerd op de Autosalon van Genève 2013, Toyota wedden met hem i-Road voor een concept met drie wielen, twee voor en één achter, in plaats van de vier wielen van de Twizy. Een soort “motorwagen”, zeer wendbaar dankzij zijn afmetingen, 2,35 meter lang en vooral amper 850 mm breed.

Uitgerust met een ingenieus body lean-systeem in bochten, Active Lean genaamd, werd de Toyota i-Road gebruikt twee elektromotoren van 2 kW in elk van de voorwielen. Er werd een bereik van 50 kilometer aangekondigd.

Opel RAK e

In de 2011 Frankfurt Motor Show Opel verraste met een klein elektrisch voertuig dat voor opschudding zorgde, de RAK e. Het Twizy-concept evolueerde naar een type auto dat de kenmerken van een efficiënt voertuig voor stedelijk gebruik behield. Maar hier speelden ook het design en het plezier achter het stuur een rol, om die jonge bestuurders aan te trekken die in de Twizy niet verder zagen dan een voorstel van auto “zonder rijbewijs”.

In feite was de RAK-e heel dicht bij het bereiken van massaproductie. Op Facebook werd zelfs een Duitse fanpagina aangemaakt om het merk te vragen de stap te durven zetten. Maar het waren andere tijden; Misschien zou het nu anders zijn geweest, in een tijd waarin elektrische auto’s sterker dan ooit in opkomst zijn.

El tweezitter elektrisch van Opel, met twee stoelen achter elkaar, gehad een elektromotor van 10,5 kW waardoor het prototype een snelheid van 120 km/u kon bereiken en een actieradius van 100 km werd aangekondigd. Het totale gewicht bleef op 380 kg.

Audi Stedelijk Concept

Hij deelde het podium met de Opel Rak e in Frankfurt. En ook filosofie en aanpak: twee stoelen achter elkaar, jeugdig en sportief design en een bepaald prestatieniveau, verder dan nodig is voor een auto bedoeld voor stadscentra. De carrosserie bood toegang tot de cabine alsof het de cockpit van een vliegtuig was, waardoor het geheel gevormd door het dak en de zijkanten verschuifde.

De productie ervan, met een behuizing gemaakt van CFRP (met koolstofvezel versterkt kunststofmateriaal) en een aluminium chassis, zou het erg duur zijn geweest. Maar het anticipeerde op trends en technologieën die we jaren later hebben gezien, zoals 21 inch wielen of de snel opladen. Anderen moeten nog komen, zoals draadloos inductieladen. Met twee motoren op de achteras die een gecombineerd vermogen van 15 kW opleverden, werd de snelheid elektronisch begrensd op 100 km/u. Er waren verschillende evoluties, waaronder een Spyder zonder dak.

Volkswagen Niels

Samen met de Opel Rakey en de Audi Urban Concept was de Volkswagen Nils een van de inspanningen op het gebied van efficiëntie en elektrificatie die we eind 2011 konden zien. Met meer afgeronde lijnen dan de Urban Concept presenteert hij een formaat dat lijkt op de Audi, met de wielen – in dit geval 17 inch – buiten de carrosserie. De toegang tot het passagierscompartiment is via de scharnierende deuren in het plafond, met opening van het type “meeuwvleugel”.

Zijn enkele elektromotor produceerde 15 kW, genoeg om de Nils een topsnelheid van 130 km/u te laten bereiken en vanuit stilstand in 100 seconden naar 11 km/u te accelereren. De lithium-ion-accu met een capaciteit van 5,3 kWh Hiermee kon een actieradius van ongeveer 65 km worden aangekondigd, met een oplaadtijd van een paar uur via een huishoudelijk stopcontact.

Nissan Landglider

Al in 2009 anticipeerde Nissan op alle prototypes die we eerder hebben gezien met de Land Glider 1+1 tweezitter halverwege tussen een auto en een motorfiets. Net als bij de Toyota i-Road leunde de carrosserie in bochten; maar in dit geval was het contact met het asfalt met vier wielen, niet met drie.

De technische kenmerken waren in die tijd net zo futuristisch als het interieur, met een cockpit van een ruimteschip. Zo futuristisch – als je in 2009 over elektrische auto’s sprak, anticipeerde je te veel op de toekomst – dat alleen werd bevestigd dat de auto werd aangedreven door twee elektromotoren en dat de lithiumbatterijen, die zich op de vloer bevonden, draadloos konden worden opgeladen.

Vervolgens hebben we voorstellen gezien die dit concept van carrosserie herstellen met de mogelijkheid om te leunen in bochten, zoals de PSA EU Live-project gepresenteerd in 2017. Weliswaar in het laatste geval, met een hybride aandrijfsysteem en tot 300 km autonomie.