NASA ontdekt mysterieus object dat elke 44 minuten pulseert

Een internationaal team van astronomen heeft ontdekt VRAAG J1832-0911, een ongekend ruimteobject dat zendt elke 44 minuten gesynchroniseerde radio- en röntgenflitsen uit, wat alle bekende astronomische modellen tart. De observatie werd uitgevoerd vanuit Australië en bevestigd door NASA tussen 2023 en 2024, volgens een studie gepubliceerd in NATUUR. Het fenomeen werd gedetecteerd door de ASKAP-radiotelescoop en bevestigd door het Chandra-observatorium, wat het eerste geval van een langdurige transiënt met dubbele emissies. De wetenschappelijke gemeenschap staat perplex over dit unieke gedrag, dat een voorbode zou kunnen zijn van een nieuwe klasse galactische objecten.

Een object dat elke 2.656 seconden pulseert

Het signaal is zo nauwkeurig dat Precies elke 44 minuten wordt ASKAP J1832-0911 wakker om pulsen van twee minuten uit te zenden, een regelmaat die het onderscheidt van alle bekende pulsars of magnetars. De emissies omvatten gesynchroniseerde radiogolven en röntgenstralen, iets dat nog nooit eerder is waargenomen bij dit soort astronomische lichamen.

Het meest verontrustende is de progressieve afname van de helderheidTussen februari en augustus 2024 daalde de radio-intensiteit met 99.9% en nam de röntgenluminantie bijna tien keer af. Dit onregelmatige maar periodieke gedrag daagt de rotatie- en energieverliesmodellen uit die traditionele pulsars verklaren, omdat de emissie ervan 10.000 keer krachtiger is dan de rotatie ervan zou toestaan ​​als het een klassieke neutronenster zou zijn.

Een ongekende dubbele bron

ASKAP J1832-0911 is de eerste langdurige transiënt die zowel radio- als röntgenstraling uitzendt., zoals bevestigd door NASA's Chandra Observatory. Deze combinatie van signalen duidt op extreme en zeer geordende processen binnenin, waarschijnlijk gemedieerd door kolossale magnetische velden.

De intensiteit van de signalen varieert enorm tussen de cycli: van 30 milliJansky tot 20 Jansky op de radio, met een polarisatie van 92%. Dit soort gedrag is typisch voor objecten met een stabiele magnetosfeer, maar de cyclus van 44 minuten onderscheidt het van bekende magnetars. "Het is alsof we iets compleet nieuws zien, dat zich niet aan de bekende regels houdt", legt Dr. Ziteng Wang uit, hoofdauteur van de studie.

Waar en hoe het werd gevonden

De ontdekking vond plaats in het Wajarri-gebied in West-Australië, dankzij de ASKAP-radiotelescoopdie grote delen van de hemel afspeurt naar tijdelijke bronnen. Synchronisatie met de Chandra röntgentelescoopbevestigde door puur toeval dat de radiopulsen exact samenvielen met de röntgenpulsen, iets dat voorkomt in een klein deel van de hemelse gebeurtenissen.

De locatie van het object – ongeveer 15.000 lichtjaar van de aarde – binnen de Melkweg impliceert dat het deel uitmaakt van ons sterrenstelsel, waardoor de interesse in het bestuderen ervan toeneemt. Tot nu toe zijn objecten die regelmatig geluid uitzenden doorgaans veel dichterbij of vertonen ze voorspelbaarder gedrag. Deze nieuwe zaak roept de mogelijkheid op van een verborgen populatie van soortgelijke objecten die nog niet zijn ontdekt.

Een nieuwe natuurkunde van het heelal?

Wat werkelijk verontrustend is aan ASKAP J1832-0911 is niet alleen de periodiciteit, de kracht of de emissiedualiteit, maar dat niet in een bestaande categorie past. Het is geen neutronenster, geen conventionele witte dwerg en al helemaal geen klassieke pulsar. Huidige hypothesen, zoals een binair systeem met een gemagnetiseerde witte dwerg, Ze kunnen de omvang en de precieze timing van hun pulsen niet verklaren..

Dit leidt tot de gedachte dat We staan ​​voor een nieuwe klasse astrofysische verschijnselen, misschien wel zo revolutionair als pulsars in hun tijd waren. Als er meer gevallen met soortgelijke kenmerken worden bevestigd, Astrofysica-leerboeken zullen herschreven moeten worden. Zoals onderzoekers suggereren, bevinden we ons mogelijk op de rand van een onontgonnen grens van de stellaire fysica, waarin magnetische velden, extreme rotaties en ruimte-tijdgrensvoorwaarden aanleiding geven tot gedragingen die nu nog onmogelijk te simuleren zijn.

Als het universum zijn script breekt

De ontdekking van ASKAP J1832-0911 is een kosmische herinnering dat we niet alles weten, zelfs binnen ons eigen sterrenstelsel. In een tijdperk waarin algoritmen voorspellen en modellen simuleren, verschijnt dit object als een anomalie, een dissonante noot die breekt de score van het bekende universum. Het is niet alleen een astronomische eigenaardigheid: het is een barrière waardoor een nieuw inzicht in de kosmos zou kunnen glippen.

Het meest fascinerende is dat dit signaal niet afkomstig is van een ander sterrenstelsel of van de grenzen van het waarneembare heelal, maar van onze Melkweg, “slechts” 15.000 lichtjaren verwijderd. Dat maakt het een unieke kans om van dichtbij te observeren hoe het universum met zichzelf experimenteert. Als ASKAP J1832-0911 de eerste glimp is van een bredere klasse van objecten, zal de toekomst van de astronomie niet alleen draaien om verder kijken, maar ook om er beter uitzien, met nieuwe vragen. Omdat, zoals zo vaak in de wetenschap, Het onbekende is niet het einde, maar het begin.