ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੀਫਿਲ: ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੀਨਪੀਸ ਦੀ ਪਲਾਸਟਿਕ-ਮੁਕਤ ਕ੍ਰਾਂਤੀ

ਸਹੂਲਤ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਪੱਖ

The phthalates, ਰਸਾਇਣਕ ਮਿਸ਼ਰਣ ਜੋ ਪਲਾਸਟਿਕ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਲਚਕਦਾਰ ਅਤੇ ਟਿਕਾਊ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਵਧੇ ਹੋਏ ਜੋਖਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਪ੍ਰੈਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਗੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਾਇਣਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਕਾਰਨ ਏਸ਼ੀਆ-ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ 110.000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੌਤਾਂ, ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਰਤੋਂ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਪੈਕਿੰਗ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਾਊਚਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ। ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ, 1980 ਤੋਂ ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਰਹੀ ਹੈ।, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ 2024 ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ 20% ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੌਤਾਂ ਰਜਿਸਟਰਡ। ਲਈ ਮੈਰੀਅਨ ਫਰਾਂਸਿਸ ਲੇਡੇਸਮਾਗ੍ਰੀਨਪੀਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਇੱਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੱਦਾ ਹਨ: "ਪਲਾਸਟਿਕ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰ ਹੁਣ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"

ਖਪਤ ਦਾ ਇਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਮਾਡਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਅਸਮਾਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ 15% ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਬਾਦੀ ਗਰੀਬੀ ਰੇਖਾ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਾਊਚ ਹਨ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਵਿਹਾਰਕ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਲਪ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ। ਕਾਫੀ, ਟੁੱਥਪੇਸਟ, ਸ਼ੈਂਪੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਾਊਚਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਮਿਊਨਿਟੀ ਸਟੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ sari-ਸਾੜੀਇਹ ਨਿਰਭਰਤਾ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ ਖਪਤਕਾਰ ਵਸਤਾਂ (FMCG) ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਮਾਡਲ ਨੂੰ "ਪ੍ਰਤੀ ਯੂਨਿਟ" ਖਰੀਦਦਾਰੀ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਢਾਲਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਸਹੂਲਤ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਰਬਾਦੀ ਅਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਦਾ ਜਾਲ ਹੈ।

ਪਾਊਚ ਦੁਆਰਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ

ਫਿਲੀਪੀਨੋ ਕੁਝ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਪ੍ਰਤੀ ਦਿਨ 164 ਮਿਲੀਅਨ ਪਾਊਚ, GAIA ਦੀ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਹ ਛੋਟੇ ਬੈਗ ਪਲਾਸਟਿਕ ਅਤੇ ਐਲੂਮੀਨੀਅਮ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੀਸਾਈਕਲ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਫਲਸਰੂਪ, ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੜ੍ਹ-ਸੰਭਾਵੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।, ਕਿੱਥੇ ਇਹ ਨਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੌਰਾਨ ਆਫ਼ਤਾਂ ਦੇ ਜੋਖਮ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।ਰਿਪੋਰਟ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਾਊਚ 52% ਗੈਰ-ਮੁੜਨਯੋਗ ਪਲਾਸਟਿਕ ਕੂੜੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੱਛੀ ਫੜਨ ਅਤੇ ਸੈਰ-ਸਪਾਟਾ ਵਰਗੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ।

ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਪਹਿਲੂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵੀ ਹੈ। GAIA ਨੋਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਸੈਸ਼ੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਦੋਵੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ।" ਪਹਿਲਾਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਣਾ ਮੁੜ ਵਰਤੋਂ ਦਾ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਸੀ। ਅੱਜ, ਇਹ ਸੁੱਟਣ ਦਾ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਹੈ। ਨਿਰਭਰਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਆਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣਾ ਕੰਟੇਨਰ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।. ਪਰ ਉਸ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਟਿੰਗੀਗ੍ਰੀਨਪੀਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਹੱਲ ਦਾ ਆਧਾਰ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਖਰੀਦਣਾ ਹੈ ਜੋ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ: ਉਸ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ, ਪਰ ਇੱਕ ਟਿਕਾਊ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ.

ਮੁੜ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਹੈ

2023 ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰੀਨਪੀਸ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ “ਕੁਹਾ ਸਾ ਟਿੰਗੀ”, ਇੱਕ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਜੋ ਸਟੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰਜਿੰਗ ਸਟੇਸ਼ਨ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ sari-ਸਾੜੀ ਕਿਊਜ਼ਨ ਸਿਟੀ ਅਤੇ ਸੈਨ ਜੁਆਨ ਤੋਂ। ਟੀਚਾ: ਪਾਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਰਤੋਂ ਯੋਗ ਡੱਬਿਆਂ ਨਾਲ ਬਦਲਣਾ। ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਸਰਲ ਹੈ: ਖਪਤਕਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਆਪ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਟੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਭਰਦੇ ਹਨ।, ਇੱਕ ਮੌਜੂਦਾ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਮਾਡਲ ਦੇ ਤਹਿਤ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ। ਕੁੰਜੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਥਿਰਤਾ ਵੀ ਕਿਫਾਇਤੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈਗ੍ਰੀਨਪੀਸ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਖਪਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਰੀਚਾਰਜ ਕਰਨ 'ਤੇ 201% ਦੀ ਬਚਤ ਕੀਤੀ ਸੈਸ਼ੇ ਖਰੀਦਣ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ, ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲਾਭ ਹੋਇਆ ਚਾਰਜਿੰਗ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ 15% ਵਾਧੂ.

"ਕੁਹਾ ਸਾ ਟਿੰਗੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਇਸਨੇ ਮੇਰੀ ਆਮਦਨ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।"", ਭਾਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਮੇਂਚੀ ਪੌਲ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਫਾਈ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ: ਘੱਟ ਪਾਊਚਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਘੱਟ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੂੜਾਪਾਇਲਟ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, 47.000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਾਊਚਾਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੁਕਾਨਦਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਪਲਾਈ ਨੂੰ ਮੁਨਾਫ਼ੇ ਅਤੇ ਅਸਲ ਮੰਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਦੇ।

ਪਾਇਲਟ ਤੋਂ ਜਨਤਕ ਨੀਤੀ ਤੱਕ

ਗ੍ਰੀਨਪੀਸ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ: ਇਸਦਾ ਟੀਚਾ ਹੈ "ਕੁਹਾ ਸਾ ਟਿੰਗੀ" ਨੂੰ ਮਨੀਲਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਫੈਲਾਓ, ਸਥਾਨਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਕਾਰਕੁਨਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਨਾਲ। ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਏ ਬੇਲਮੋਂਟੇ, ਕਿਊਜ਼ਨ ਸਿਟੀ ਦੇ ਮੇਅਰਇਹ ਮਾਡਲ "ਸ਼ਾਮਲ, ਪਹੁੰਚਯੋਗ, ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਉਣਯੋਗ" ਹੈ। ਪਰ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬੱਚਤ ਜਾਂ ਰੀਸਾਈਕਲਿੰਗ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ: ਇਹ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲੀ ਹੈ।, ਸਮੂਹਿਕ ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਖਪਤ ਦੇ ਤਰਕ ਵੱਲ ਵਾਪਸੀ। ਗ੍ਰੀਨਪੀਸ ਇਹ ਵੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ FMCG ਕੰਪਨੀਆਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਾਊਚਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰੋ ਅਤੇ ਟਿਕਾਊ ਪੈਕੇਜਿੰਗ ਅਪਣਾਓਕਾਰਪੋਰੇਟ ਦਬਾਅ ਜਾਂ ਰਾਜ ਦੇ ਨਿਯਮਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਤਰੱਕੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀਗਤ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਕਿੱਸੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੀਆਂ।

ਅੱਜ, ਜ਼ਰੂਰੀਤਾ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਵੱਧ ਹੈ: ਸਿਹਤ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਲਾਸਟਿਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਆਫ਼ਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਦਿੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਹੱਲਾਂ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਸਮੱਸਿਆ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੋਵੇਂ“ਕੁਹਾ ਸਾ ਟਿੰਗੀ” ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਸਥਿਰਤਾ ਕੋਈ ਲਗਜ਼ਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਭਾਈਚਾਰਕ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ।. ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਆਂਢ-ਗੁਆਂਢ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਅਸਲ ਉਮੀਦ ਹੈ।.